Sztuka - Sport - System

      Trzy wyrazy a tyle z nimi zamieszania. Zastosowany podział ma na celu rozróżnienie poszczególnych styli i ich klasyfikację w ogólnym systemie walki. Zdarza się, że niektórzy dowiadują się, że ćwiczą system walki a nie sztukę walki. Po przeczytaniu tego artykułu wszelka wątpliwość zostanie rozwiana.

  W ogólnym mniemaniu istnieją "tylko" sztuki walki. Dla laika judo, krav maga i kung fu to to samo. Niestety nie jest to prawdą. Winę za to ponoszą (ostatnimi czasy, za wszystko je winimy) media i kinematografia. Podczas relacji sportowych, ukazywaniu technik służb specjalnych czy filmów dokumentalnych na temat kultur starożytnych wszędzie pada jedno i to samo stwierdzenie - sztuki walki. Najważniejszym czynnikiem rozróżniającym jest cel dla jakiego ćwiczymy:

- Sztuki walki (doskonalenie swojego ducha i ciała, postawienie na pracę nad sobą)

- Sporty walki (zdobycie tytułu mistrza, praca dla wyników)

- System walki [combat] (unieszkodliwienie wroga w jak najszybszym czasie, brutalizm i efektywność technik)

Sztuki walki

  To system walki wręcz i umiejętność posługiwania się bronią białą  (warto przytoczyć fakt, że broń biała w tym znaczeniu to wszelkie przedmioty, które mamy pod ręką [domena kung fu]). Swoje ciało i duszę ćwiczymy poprzez trening. Taka jest zasadnicza różnica pomiędzy tymi trzema systemami, nacisk na kształtowanie człowieka, jego zachowań, sposobu myślenia, kontroli negatywnych emocji jest bardzo duży. Najczęściej trening duszy odbywa się poprzez medytację. Treningi odbywają się w odpowiednim stroju (nazwy zależne od stylów), przede wszystkim dąży się do doskonałości ruchowej. Godzinami trenuje się i wzmacnia swoje ciało. Ruchy poszczególnych technik, bloków czy uników doprowadza się do perfekcji. Znaczną rolę odgrywa Kata. Występuje hierarchia - stopnie uczniowskie i mistrzowskie (pas nie odnosi się do umiejętności rzeczywistych !!)

Techniki wymyślone zostały na podstawie wielopokoleniowej obserwacji przyrody, zachowania roślin czy zwierząt (więcej o powstaniu technik w osobnym artykule). Domeną tych styli jest Azja - to tam występuje ich największa ilość.

Sporty walki

  W odróżnieniu od sztuk walki, odrzucają tradycyjny trening na bardziej dynamiczny z zapożyczeniem wielu elementów z innych dyscyplin. Samorozwój duchowy odbywa się we własnym zakresie. Trening nastawiony jest głównie na wzmocnienie fizyczne i psychiczne zawodnika. Swoje umiejętności sportowcy sprawdzają podczas turniejów (judo, taekwondo, jiu-jitsu) czy podczas gal organizowanych kilka razy w roku (boks, KSW, MMA, K1, UFC). Trening ma charakter bardzo często indywidualny, nie pracuję się w grupie. Każda osoba posiada swojego trenera, który w bardzo krótkim czasie jest w stanie wychwycić  słabe i mocne strony zawodnika. Z tego względu nie ma hierarchii, nie ma gradacji stopniowej czy odpowiednich strojów. Sporty walki kojarzone są ze współczesnymi gladiatorami UFC czy MMA i bardzo dobrze, bo na tym właśnie polegają sporty walki. Polegają na ciągłym sprawdzaniu swoich umiejętności.

System wojskowy

  W tym przypadku nie ma powiązania z dwoma pozostałymi systemami. System wojskowy, zwany również combatem został stworzony na potrzeby militarne. Zrezygnowano z tradycji i pielęgnowania wielu technik, nie występują również egzaminy. Jedyne czego się oczekuje od technik wymyślonych na potrzeby tego systemu to skuteczność. Wszystko ma się dziać błyskawicznie i skutecznie. Przeciwnik musi być zaskoczony, nie może mieć czasu na jakąkolwiek reakcje (dostosowanie do akcji GROM, SEALS, SWAT). Nie może być momentu zbyt skomplikowanego, który zajmuje za dużo czasu. Dlatego najczęściej technikami są dźwignie, rzuty, trzymania, uderzenia w linii prostej na twarz. Dodatkowo ważnym aspektem jest reakcja na atak bronią (broń palna, nóż). Podsumowując gdy zabraknie broni technika ma uratować żołnierzowi życie, bez względu na przeciwnika. techniki są bardzo brutalne.  Do najbardziej znanych systemów należą ([Polski - Combat 56], Savate, Sambo i Krav Maga,)

  Podział wydaję się jasny, tradycyjne na wschodzie, sportowe w Europie i militarne w wojsku. Każdy styl posiada wady i zalety. Od pokoleń dąży się do stworzenia jednego najdoskonalszego systemu. Dlatego zmienia się, dostosowuje i modyfikuje techniki dla swoich potrzeb. Ludzie zachodu są w tym mistrzami. W ten sposób powstały szkoły tradycyjne, skupiające się na rozwoju człowieka, doskonaleniu ciała w sposób opisany przez style tradycyjne, wykorzystanie doświadczenia zawodników do sparingów (omawianie błędów, nauka walki realnej) i wybranie elementów wojskowych (shokingi, atak w punkty witalne czy niebezpieczne dla zdrowia, obrona przed bronią, zastosowanie na ulicy). Takim stylem w Polsce jest np. PASW [Pszczyńska Akademia Sztuk Walki]. W związku z tym obserwuję się płynne przekraczanie barier i dostosowywanie stylów do własnych potrzeb (np: Judo jest zarówno sztuką walki jak i sportem olimpijskim).

  Od dzisiaj możecie poprawiać każdego kto źle przyporządkuje nazwę stylu do systemu walki, a także sami zastanówcie się co ćwiczycie a co jest dla was najlepsze. Podane różnice obrazują zalety i wady systemów. Każdy jest inny - indywidualny, jedyny w swoim rodzaju. Dlatego powinniśmy czerpać ze wszystkich stylów i tworzyć swój własny wewnętrzny, niepowtarzalny, który zapewni nam ciągły rozwój i uratuje nas podczas walki na ulicy, gdy do władzy dojdzie strach, podniecenie i adrenalina.