Judo

     Kolejny ze styli związany z rzutami, podcięciami i wykorzystywaniem energii przeciwnika. Czy nadaje się na walkę uliczną?

  Jedna z młodszych sztuk walki. Powstała w Japonii w XIX w. i w dosyć szybkim tempie rozpowszechniła się na cały świat. Ludziom podobało się wykorzystanie energii przeciwnika. Dawało im to poczucie bezpieczeństwa, a nawet przewagi podczas konfrontacji z silniejszym od siebie. Techniki judo wykorzystane zostały między innymi w szkoleniach rosyjskiego wojska, styl ten był podwaliną dla sambo (rosyjski system walki). Rok 1964 był bardzo ważny dla judoków. Od tego momentu ich sztuka walki stała się oficjalną dyscypliną olimpijską. Mogli się mierzyć z innymi zawodnikami ze świata w ramach zawodów sportowych. Sport ten stał się jednym z najpopularniejszych  świecie. 

  Strój judoków jest znany każdemu, kto choć raz w życiu był na treningu lub oglądał walki w telewizji. Warto wspomnieć, że góra (keikoga) została stworzona specjalnie pod ten styl. Gruby materiał świetnie amortyzuje upadki po wykonanych rzutach czy podcięciach. Jednocześnie nie ma obawy, że rozerwiemy partnerowi judoge po pierwszym szarpnięciu.

  Techniki jakich się możemy nauczyć można podzielić na trzy części: rzuty, chwyty i uderzenia (te ostatnie są zabronione podczas zawodów, naucza się ich jedynie w szkołach tradycyjnych). Filozofia również jest bardzo prosta. Główne zasady, które pomogą nam zrozumieć ten styl to:

1. JU-ustępowanie (jeżeli ktoś cię pcha, to go pociągnij, jeżeli ktoś Cię ciągnie to go popchnij)

2. Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku

3. Doskonalenie siebie

Pierwsza zasada jest główną, odnoszącą się do całej walki. Do tego dochodzą podcięcia podczas wytrącenia z równowagi (czy to przez zastąpienie drogi, czy użycie konkretnego chwytu).

Najlepsi judocy i ich imponujące techniki

  Moim zdaniem judo w pojedynkę dobre jest na mate, ale na ulicy może być ciężko. Wolałbym zabezpieczyć się wachlarzem kopnięć i uderzeń. W połączeniu z rzutami, chwytami stanie się to bliskie ideałowi. Oczywiście odnoszę to do osób, które trenują dosyć krótko, lub chcą zrobić z tego jedynie przygodę. Mistrzowie tej dyscypliny spokojnie poradzą sobie z przeciwnikiem. [To odniesienie może zostać użyte do każdego stylu]. Według mnie, to za mało - może to być spowodowane moim "zboczeniem" w kierunku uderzeń i kopnięć. Niemniej na pewno kilku technik się nauczę.